Zekeriya Işıklı Yalnızlık Aşktır Şiiri

Zekeriya Işıklı Yalnızlık Aşktır Şiiri

Yalnızlık aşktır…
Uzayıp giden geceler mi bitti, güneş erken mi doğdu bu gün?
Hikâyeleri tozlu raflardan indirdim, her şey dilsizdi.
Sadece adı kalmıştı aşkın.
İster kal, ister git, bu yolculuk senin, bu kader senin, bu kalp senin.
Bir şehri kuşatır gibi kuşatmış ruhumu belirsizlik.
Oynaşan gölgeler küçümsedikçe varlığımı, yalnızlık bir casus gibi girdi dudaklarımın arasındaki anlama.
Yalnızlık aşktır…
Kaç aşk sandığım insan bıraktıysam geride, o kadar aşk sandığım yalnızlık birikmiş yüreğimde.
Nasıl üşüdüğümü anlatamam.
Soğuk bir nehir şimdi içimden akan, hüzünleri, acıları damarlarıma sürükleyen,
Hiç ummadığım bir yerde yeniden yeniden kanatan.
Uçuk bir tecelli olsa da kaçkın düşlerim
Koyuyorum yalnızlığı, yalnızlığımın üzerine.
Yanılır ve yalıtırken bakir gözyaşlarımı, baştan ayağa kırıp geçiriyorum hayatımı.
Yalnızlık aşktır…
Yüreğim susmayı öğreniyor, sadece adı kalıyor aşkın.
Her soğuk üşütmez,
Her ateş de yakmazmış insanı.
Üşüyorum…
Alev alev üşüyorum…
Ve her kaybettiğimde yeniden, yeniden…
Sopsoğuk bir kışım ben, evet evet sopsoğuk bir kış!
Kendimi uzun uzun kandırmaya yetecek yalanlara sığınıyorum.
Her aşk kendi içinde doğururmuş yalnızlığı.
Olur, da rast gelirsem umudu kayıp gitmiş ve gize bürünmüş masal kahramanını, bütün damarlarımla sarılacağım.
Her gelenin götürdüğü parçalardan eksik kalan yanımla!

Yalnızlık aşktır…
Kalan yarın giden yarını özler, susarsın…